As Meninas de Canido By Franciso Javier Pose
Últimos temas
Seguimiento Google
Visitas desde 5/11/2008
Estadísticas
Temos 93 usuarios rexistradosO último usuario rexistrado é olimpia bouza
Os nosos usuarios publicaron un total de 4114 mensaxes en 1055 argumentos.
Recuerdos de Gabriel
Páxina 1 de 1 • Compartir •
Recuerdos de Gabriel
Como veo que en todo este tiempo, no somos capaces de encontrar más historias con el Cura, a lo cual yo me niego, pues intentare, no contar una historia, si no, contaros mis recuerdos.
Siempre recordaré su simpatía, su risa alegre, enseñando sus 2 filas de dientes, nunca tenía prisa cuando se encontraba en la calle con aquellos niños, hechos unos hombres ya, y recordar historias y aventuras vividas con él, acompañadas de unos cuantos pescozones y caricias a las que nos tenía acostumbrados, cuando nos encontraba con las novias del momento, siempre les contaba que si de pequeños éramos como los indios, que andábamos con taparrabos y flechas, que si uno era malísimo el otro era mucho peor, que siempre que nos llevaba de excursión y nos llevaba a una iglesia Románica, gótica, o cualquier otro monumento, aprovechábamos que no nos veía y nos escapábamos al primer bar que veíamos con un futbolín, pero siempre lo contaba con esa sonrisa que le caracterizaba.
Recuerdo cuando nos llevaba de acampada de fin de semana, cuando no conocíamos mas allá de las murallas de Canido, con el descubrimos parte de Galicia, cosa difícil y muy costosa en aquellos tiempos el hacer turismo.
Recuerdo como comente en otro post, los clubs que nos monto para que nosotros estuviésemos recogidos de la calle, y civilizarnos un poquito más y no siempre con el beneplácito de algunos vecinos.
Recuerdo la construcción del Albergue, en la cual yo participe ayudando dentro de mis posibilidades dada mi tierna infancia, lo bien que nos lo pasábamos todo el día jugando por allí y bajando a la playa de Esmelle.
Recuerdo y siempre recordare el cariño que nos tenía a todos, y digo a todos, a los que siempre hemos sabido que nos quería y a los que aún hoy en día creen que no les quería.
Recuerdo la última vez que le vi, le comente, Cura, porque ya no estás en canido y me respondió, ya sabes Pancho que yo siempre he estado con los pobres y gracias a Dios en Canido ya no quedan pobres, sabéis, eso me ha quedado grabado en la mente para siempre y me demostró lo que siempre he pensado de él, que era un hombre con un gran corazón y un cura, como debieran ser muchos otros.
Recuerdo que en mi casa nunca fuimos gente de iglesia, pero Gabriel como Cura y persona, siempre tuvo la puerta abierta y un plato en la mesa, para cuando el dispusiera.
Recuerdo a mi amigo Gabriel y sigo sin comprender porque su Jefe se lo llevo tan pronto y nos privo de su cariño
Siempre recordaré su simpatía, su risa alegre, enseñando sus 2 filas de dientes, nunca tenía prisa cuando se encontraba en la calle con aquellos niños, hechos unos hombres ya, y recordar historias y aventuras vividas con él, acompañadas de unos cuantos pescozones y caricias a las que nos tenía acostumbrados, cuando nos encontraba con las novias del momento, siempre les contaba que si de pequeños éramos como los indios, que andábamos con taparrabos y flechas, que si uno era malísimo el otro era mucho peor, que siempre que nos llevaba de excursión y nos llevaba a una iglesia Románica, gótica, o cualquier otro monumento, aprovechábamos que no nos veía y nos escapábamos al primer bar que veíamos con un futbolín, pero siempre lo contaba con esa sonrisa que le caracterizaba.
Recuerdo cuando nos llevaba de acampada de fin de semana, cuando no conocíamos mas allá de las murallas de Canido, con el descubrimos parte de Galicia, cosa difícil y muy costosa en aquellos tiempos el hacer turismo.
Recuerdo como comente en otro post, los clubs que nos monto para que nosotros estuviésemos recogidos de la calle, y civilizarnos un poquito más y no siempre con el beneplácito de algunos vecinos.
Recuerdo la construcción del Albergue, en la cual yo participe ayudando dentro de mis posibilidades dada mi tierna infancia, lo bien que nos lo pasábamos todo el día jugando por allí y bajando a la playa de Esmelle.
Recuerdo y siempre recordare el cariño que nos tenía a todos, y digo a todos, a los que siempre hemos sabido que nos quería y a los que aún hoy en día creen que no les quería.
Recuerdo la última vez que le vi, le comente, Cura, porque ya no estás en canido y me respondió, ya sabes Pancho que yo siempre he estado con los pobres y gracias a Dios en Canido ya no quedan pobres, sabéis, eso me ha quedado grabado en la mente para siempre y me demostró lo que siempre he pensado de él, que era un hombre con un gran corazón y un cura, como debieran ser muchos otros.
Recuerdo que en mi casa nunca fuimos gente de iglesia, pero Gabriel como Cura y persona, siempre tuvo la puerta abierta y un plato en la mesa, para cuando el dispusiera.
Recuerdo a mi amigo Gabriel y sigo sin comprender porque su Jefe se lo llevo tan pronto y nos privo de su cariño

el gallego en la luna- Cantidade de envíos: 363
Fecha de inscripción: 13.06.08
Ubicación: la luna de canido
Lembranzas de Don Gabriel.
¡Ola, amigo meu!. Emocioneime moi fondo lendo o teu comunicado, moito, de verdade. Eu tamén queríao moito e sigo niso, el forma parte da miña persoa, moi fondamente.
Non teño nada que engadir ao que contas excepto que lembro que cando xa non exercía no noso querido Barrio pasara a vivir ao lar das súas dúas irmás na zona de Cabanas, preto de Pontedeume. Pero aínda así e todo, viña sempre de visita por Canido.
Sempre que o recordo énchome de sorrisos polas anécdotas e, ao mesmo tempo, de bágoas porque, tal como sinalas, é incompresible que o seu "xefe" levárao tan cedo amáis do feito de haber sido dun xeito tan impactante...pasaba pola "Ponte" en compaña da súa grande e nosa amiga Rosario para que logo...bueno, logo o que pasou co camión das narices.
Hoxe, xa preto da "cuarentena" apreciaría moito ter a oportunidade de continuar conversas con el e que el poidera falar comigo, xa non sendo eu un neno.
¡Unha grande aperta, "gallego en la luna" e outra enorme e un bicazo para Don Gabriel, onde quera que estexa agora
!.

¡¡¡GABRIEL: EN CANIDO NON TE ESQUECEMOS!!!
Non teño nada que engadir ao que contas excepto que lembro que cando xa non exercía no noso querido Barrio pasara a vivir ao lar das súas dúas irmás na zona de Cabanas, preto de Pontedeume. Pero aínda así e todo, viña sempre de visita por Canido.
Sempre que o recordo énchome de sorrisos polas anécdotas e, ao mesmo tempo, de bágoas porque, tal como sinalas, é incompresible que o seu "xefe" levárao tan cedo amáis do feito de haber sido dun xeito tan impactante...pasaba pola "Ponte" en compaña da súa grande e nosa amiga Rosario para que logo...bueno, logo o que pasou co camión das narices.
Hoxe, xa preto da "cuarentena" apreciaría moito ter a oportunidade de continuar conversas con el e que el poidera falar comigo, xa non sendo eu un neno.
¡Unha grande aperta, "gallego en la luna" e outra enorme e un bicazo para Don Gabriel, onde quera que estexa agora

¡¡¡GABRIEL: EN CANIDO NON TE ESQUECEMOS!!!
_________________
¿E daquela qué...?

Gilberto- Cantidade de envíos: 180
Fecha de inscripción: 24.11.08
Edad: 39
Ubicación: ¡PURIFICA DA BOUZA POR SEMPRE!

Permiso de este foro:
Pode responder a temas neste foro







» Help!!!!!!!
» 10 de Marzo Día da Clase Obrera Galega.
» Motorhead!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
» O clan dos camisolas verdes está de luto.
» JOSE HUERTAS
» EDUARDO DE CANIDO
» TIENDA DE BECEIRO
» MIS ESCUELAS DE CANIDO